Het ene mijnstadje is het andere niet

Vanuit Lima fietsen we verder over de Great Divide, onverharde eenzame wegen waar we af en toe weer fietsers tegenkomen die naar het zuiden fietsen. Of een paar enkelingen die ons inhalen op weg naar het noorden. Ondertussen zijn we al bekend als "the Belgians with the kid" die op de Great Divide rijden.

 

 

 

Sommige trajecten van de Great Divide zijn buiten categorie voor ons en moeten we de alternatieven opzoeken. De onverharde wegen wisselen we dus af met asfalt en zelfs een stukje over de Insterstate 15. Hier mag je dus op de autostrade rijden, gelukkig voor ons is het er niet druk en is er een brede pechstrook. Met gemiddeld één auto om de 25 seconden valt de maandagochtendspits best mee.

 

 

 

Via Bannack, een spookstad waar vroeger naar goud werd gezocht, en Wise River rijden we dan weer naar Butte, een stad met een kopermijn om dan uiteindelijk in Helena te belanden. Ook ontstaan als goudmijnstad, maar nu de hoofdstad van Montana. Het is leuk om weer in een stad te zijn met veel bomen, parken, koffiehuisjes en winkels met groenten en fruit.... We slapen voor de tweede keer bij een Warmshower. Deze keer zijn we te gast bij John, de ideale plek voor Warre want gisteren waren zijn zoontjes op bezoek en hij heeft speelgoed :-)

Bannack, het spookstadje

 

 

Butte, de kopermijnstad

 

 

Helena, ontstaan als goudmijnstad

Afrika in Amerika

Een scheur in een buitenband vraagt om wat Afrikaanse creativiteit. Voor de zekerheid kiezen we toch maar even voor de kortste en geasfalteerde weg naar de fietsenwinkel. Als de fietsenmaker hoort dat we van België zijn, wordt hij enthousiast. Mijn broer heeft nog in Leuven gewoond en gekoerst. Vol trots troont hij ons mee naar zijn werkplaats waar een shirtje hangt van "Rock Torhout - Werchter". De volgende truitjes zijn al wat gerenomeerder en het eindigt bij foto's van de Ronde van Frankrijk. We zijn bij de broer van Levi Leipheimer aanbeland.

Met nieuwe buitenbanden voor An en de fietskar zijn we hopelijk even verlost van platte banden!

We gaan op reis en nemen mee een 2,5 jarige.....

En eigenlijk verschilt dat niet zo veel tussen op reis gaan en ermee thuis blijven. Net als thuis is er nood aan wat structuur. Voor het slapen gaan: tanden poetsen, flesjes, verhaaltje van Jip en Janneke in de tent, overlopen wat we allemaal vandaag gedaan hebben. Tijdens de potjespauze een verhaaltje van reusje en draakje (dat we even later in aangepaste versie uit de fietskar horen komen). Bij het fietsen na 20 minuten een koekje. Bij het eten: gewone havermout en geen chocolade erbij, enkel vanille ijsje, ...

Hij kan ongelooflijk lief zijn maar ook zijn kuren hebben (the terrible 2 fase is echt wel aangebroken ;-)). Hij stelt heel veel vragen: wat eet een bever, coyote, beer, .... maar ook waar komt dit en dat vandaan.

Voor de rest is het een groot avontuur voor Warre, zijn speelgoed en boekjes zijn beperkt maar onderweg vindt hij overal wel iets anders om mee te spelen. Takken, stenen, rotsen, water, zand, .... alles heeft zijn nut. De ene dag hebben we een dierentuin mee, de andere dag zitten we met een monsterfile, .... Een tak kan dienen als een brug of om in zijn mond te steken als hij een bever is. Onze stoeltjes zijn dan weer ideale karretjes of grasmaaiers, onze spankoorden zijn slangen, .....

In het begin wilde hij niet weten van de fietskar en was ze in gebruik als bagagekar. Nu verkiest hij de kar boven de stoel en is het zijn nestje geworden. Stickers zijn een groot succes en die vinden we overal, op zijn kleren, in de kar, op de fiets, en na elke rustpauze op de grond.

En voor de rest blijft het ons papegaaitje dat ons nazegt en daardoor ook al wat Engels kan. En dingen zegt waarbij we vaak onze lach moeten inhouden.

Inspiring

Ons fietsavontuur na ‘oma en opatijd’ gaat weer verder. De eerste dag begint echter met regen en die blijft de hele dag duren, als beloning kunnen we de dag erna wel genieten van besneeuwde bergtoppen. Het geeft het landschap dat tikkeltje extra. Na de drukte van Yellowstone is het een verademing om weer een stuk van de Great Divide te rijden. Nauwelijks auto’s en weer meer fietsers. We gaan een stuk trager op zo’n onverharde weg, maar dat hebben we er wel voor over.

Veel fietsers die we tegenkomen, vinden het ‘inspiring’ dat we dit doen met Warre. Terwijl wij dan weer onder de indruk zijn als we zien hoeveel sommigen per dag fietsen of hoe weinig ze bij hebben. Sommigen hebben nauwelijks iets bij, anderen hebben dan weer een supportcar. Iedereen doet het op zijn manier. Maar helemaal onder de indruk zijn we pas als we in Lima kennis maken met al die hikers die de Continental Divide Trail wandelen. De CDT volgt nauwgezet de waterscheiding en het betekent dus wandelen over bergkammen, vaak 100 mijl zonder enige bevoorrading. Daar hebben wij respect voor!

Danku oma en opa

 

We kregen 2 weken bezoek van oma en opa, en dat was heel leuk. Dus merci voor alles! We hebben ervan genoten. Morgen is het weer tijd om te fietsen.

Hotspot voor dieren

Yellowstone is niet enkel een geologische hotspot maar ook een hotspot voor dieren. Onze teller tikt aardig aan na een paar dagen in het oudste nationale park. Vooral Lamar Valley blijkt een groot succes, niet alleen is het een van de mooiste wegen door het park, ook is het dé plek om bizons te zien. Honderden dieren komen er samen. We zien ook een paar zwarte beren. Wapiti’s, antilopes, berggeiten, vos … te veel om op te noemen. En als kers op de taart zagen we gisteren 2 wolven door de vallei lopen (wie zoekt, die vindt ze op de foto).

 

Al deze dieren veroorzaken de nodige wildjams, de ene al wat langer dan de andere. Sommige toeristen zouden nog het liefst een selfie nemen met de beesten en gaan er wel heel dichtbij. Wij houden onze afstand als is het soms wel moeilijk als een bizon beslist om op de weg te lopen of een zwarte beer voorbijkuiert op een van onze wandelingen. Best spannend!

 

Moet er nog water zijn?

In Yellowstone kan je water vinden in alle soorten en vormen, als een waterval met volle kracht naar beneden stortend, als een rivier die door een brede vallei meandert, als stoom in geisers, warmwaterbronnen, modderpoelen, …. En dat allemaal in weer verschillende kleuren en geuren.

En dus trekken we van het ene thermaal gebied naar het andere. En dat levert weer heel wat foto’s op.