Thanks Rocky!

Canada ziet heel wat groener dan Montana. Het uitblijven van neerslag in Montana en de dikke regenwolken in British Columbia zullen er wel voor iets tussen zitten. En die regenwolken zorgen er voor dat we Elkford binnenrijden met water in onze schoenen. We slaan op goed geluk een straat in op zoek naar een cafeetje voor een warme kop koffie, wanneer een man stopt en vraagt of we iets zoeken. Een restaurantje en een plek om te slapen. Met dat laatste kan ik jullie helpen. De man - Rocky - verhuurt een huis aan arbeiders die in de koolmijnen werken, maar zij hebben enkele dagen vrijaf en zijn allen naar huis. Wij krijgen dus een lekker warm huis met een keuken, warme douche, salon, zachte bedden en een grote garage. Al gauw hangt onze druipende tent er te drogen, zitten wij gezellig in de zetel en pruttelt er een lekker visje in de oven. Het is hier zo goed dat we er twee dagen blijven.
Elkford en Rocky, jullie hebben een speciaal plekje in ons hart!

Rocky, thanks a lot for your hospitality, you rock!

Prutsauto

Dat horen we Warre zeggen als we naar Europese normen een "grote" auto tegenkomen. Maar het is hier big, bigger, biggest en dan heb je biggest of the biggest. In Sparwood kan je de grootste truck ter wereld zien. Stel je een dumptruck voor, 260 ton, 7 m hoog en 20 m lang. We zijn alleszins onder de indruk. En vooral blij dat we het niet rijdend tegenkomen!

Er is er eentje jarig

En dat vieren we op onze rustdag met lekker eten, zelfs met een stukje kaas. Ferrnie heeft het allemaal, een kaaswinkel, een bakkerij met lekker brood, ..... En wat smaakt dat heerlijk!

In Fernie we do like the Fernies do

En dat is je op je volgeveerde downhill mountainbike door de modder en tussen de rotsblokken naar beneden smijten. Onze snelheid ligt wel heel wat lager en de singletrack is een gravelweg die parallel loopt met de drukke highway 3. De rotsblokken zijn er wel, want er mist een brug en dat betekent: bagage van de fiets en alles over glibberige rotsen naar de overkant dragen. En even later is met de regen ook de modder van de partij.
Maar als we door Main Street rijden blijkt dat de doorsnee mtb-er hier op een regenachtige dag gewoon koffie gaat drinken. Weer iets bijgeleerd.

 

 

 

Grasmere of all places

We steken in Roosville de grens over, bye bye USA, hello Canada.

 

 

 

En dan fietsen we verder naar Grasmere want daar hebben we voor de picknick afgesproken met Anja en Jan. Grasmere of all places, veel stelt het echt niet voor. Er is een tankstation, klein winkeltje, een gesloten eetbarakje en een mooie verzameling afgedankte rommel. Dat laatste hoort hier blijkbaar bij je huis. Wat auto’s die niet meer werken, een oude ijskast, een scheefgezakte caravan, een verroeste benzinepomp, een overgroeide tractor,… het krijgt een prominent plekje in de tuin. Zou het kunnen dat de hoeveelheid brol aangeeft hoeveel nieuwe spullen je je kan veroorloven? Het lijkt eerder twijfelachtig.
Maar het is leuk om er Anja en Jan te treffen. We picknicken aan Loon Lake en babbelen de hele namiddag. Het was fijn om nog eens bekend volk te zien, merci dus Anja en Jan om die extra kilometers te rijden om ons te zien.

 

We slaan onze tent op aan Loon Lake (met een loon of duiker op het water = de wolf die Tom Waes in Alaska hoorde J) en rijden via Elko naar Fernie. Elko is ook niet veel meer dan een tankstation met winkel, motel en RV campground. We kiezen voor een nachtje in het motel als we op de kampeerplekken de ene verse berendrol na de andere vinden. Het is een slecht bessenseizoen en beren durven dan op minder gewenste plekken hun kostje bij elkaar te scharrelen.

waterpret

Where did all the mountains go?

Noodgedwongen blijven we in Columbia Falls twee dagen. De smokey lucht is echt wel op zijn hoogtepunt en de zichtbaarheid heel slecht. Het openluchtzwembad is zelfs gesloten wegens de slechte luchtkwaliteit. Het advies luidt:  blijf binnen en doe geen zware inspanningen. Maar ze hebben hier een leuk café (Basecamp Café), een toffe bib en de eerste dag een boerenmarktje, dus we vervelen ons niet. En gelukkig barst de laatste avond een hevig onweer los en krijgen we weer even zicht op wat blauwe lucht en bergen.

Zonder smog – zalig – fietsen we naar Glacier National Park en kamperen we in Apgar. In juli en augustus is het er meestal drummen voor een plaatsje, maar door de vele bosbranden laten heel wat toeristen Glacier NP links liggen.  Ook wij passen onze route aan. Ons plan om helemaal naar boven te fietsen, laten we varen. We hebben geen zin om tegen een tijdslimiet (je moet met de fiets voor 11 uur boven zijn) en in die rokerige lucht naar boven te fietsen. Dus we nemen de shuttle naar boven en maken daar een wandeling naar Hidden Lake. Een mooie wandeling en als beloning veel marmotten, grondeekhoorns, berggeiten en zelfs een grizzly die meermaals het pad kruist en verkoeling zoekt in een riviertje.

  

 

 

 Vanuit Apgar fietsen we naar Polebridge. Het piepkleine dorpje is off the grid en haalt zijn elektriciteit uit een handvol zonnepanelen. Een café, een hostel, een kleine winkel met bakkerij en wat huizen in the middle of nowhere. Meer is het niet, maar voor ons een paradijs. De koeken en het brood zijn er zalig, mmmmmm. Slapen doen we er in een tipi.
 

  

 

Na Polebridge moeten we flexibel zijn. De weg naar Eureka is afgesloten door een bosbrand en dat betekent omrijden via het zuiden. Maar ook daar botsen we op een slagboom. Een extra omweg van 20 kilometer brengt ons terug op de weg naar Canada. Moe, onder het stof en met zicht op de bosbrand vinden we verfrissing in Dickey Lake.

Nog 1 dag USA en morgen steken we de grens over naar Canada. Hopelijk blijft de rook aan deze kant.