Icecreamman, ring your bell

I scream icecream, ..... Ijsjes, ijsjes en nog eens ijsjes, we zijn er gek op. Warre gaat voor zijn vanilleijsje of af en toe eens eentje op een stokje. Wij zijn vooral fan van de smaak 'moose tracks', al zijn die huckleberryshakes hier ook wel lekker.

Een dorpje of stadje, dat betekent voor Warre een ijsje, dat wordt afkicken als we terug in België zijn.
Al moesten we hier wel wennen aan de grootte van de ijsjes, in Boulder bij Chris en Marry gingen we nog overmoedig voor drie bollen, dat beperkt zich nu tot één bol of zelf een kinderportie.

Dusty and dry

Vanuit Seeley Lake rijden we verder naar het noorden. Het is hier heel droog en de gravelwegen laten hun sporen na. De fietskar wordt al snel grijs, net als de fietstassen, onze benen en Warre. Misschien dat hij daarom de laatste dagen het fietsstoeltje verkiest boven zijn nestje een paar tiental centimeter van een stofopwerpend achterwiel. Gelukkig komen we slechts een handvol auto's tegen en gaat de route meestal door bos. We genieten van de schaduw.

Aan meren hier geen gebrek, Swan Lake, Flathead Lake, Echo Lake, .... Het ene heeft een leuk cafeetje met lekkere taart, het andere heeft een toeristisch stadje met een speciale fietscamping, nog andere speedboten en jetski's.

Van de bergen van de Bob Marshall Wilderness zien we slechts een vaag silhouet. De rook van de vele bosbranden is de laatste dagen enkel erger geworden. Deze ochtend zijn onze zadels zelfs bedekt met kleine asdeeltjes.

De laatste dagen slapen we steeds met andere fietsers die naar het zuiden fietsen, altijd leuk om eens te babbelen met mensen die ook op avontuur zijn, zoals Warre dat zegt.

nachtje brommen

Neen, we hebben niet te snel gereden, geen snoepje gepikt, geen bosbrand veroorzaakt, geen duel beslecht met de kogel of de stars and stripes gebruikt om onze fiets te kuisen. 't Gevang kwam gewoon op het juiste moment. Boven het "stadsplein" van Ovando pakten donkere wolken zich samen. Schuilen, ja zelfs slapen, mochten we in de oude gevangenis. Gelukkig kon de deur ook van binnen geopend worden. Terwijl het buiten blaaskes regende en bliksemsflitsen en aanhoudend gedonder de hemel vulden, werd het zelfs gezellig op de houten brits.

 



Smoking hot

Na Helena krijgen we weer een paar tropische dagen met temperaturen boven de 40° graden. We laten de Great Divide - met een paar steile klimmen van 12% en meer - voor wat het is en kiezen voor een alternatieve route over asfalt.

 

Hier in het noordwesten van de Verenigde Staten is het al weken warm en droog. Tel daar nog een winter met weinig sneeuw bij en veel groen gras vind je niet meer. Smokey - www.smokeybear.com - waarschuwt ons dan ook al dagen met "fire danger: very high today".  De hitte zorgt ook voor de nodige onweders met veel bliksems. Een ontvlambare cocktail. Zeker als je weet dat meer dan 90% van de bosbranden door bliksems aangestoken worden. We hadden al heel wat gehoord over de grote brand in Glacier National Park, maar dit is slechts een van de vele wildfires in Montana, Idaho, Washington en Oregon. Op weg naar Lincoln zien we een nog kleine rookpluim de lucht in gaan. Als we in de namiddag een straffe - helaas - tegenwind voorgeschoteld krijgen, ontploft deze bosbrand. De rookpluim krijgt de allures van een aswolk bij een vulkaanuitbarsting. 's Morgens is de vallei gevuld met de geur van kampvuur. Hetzelfde scenario herhaalt zich de dag erna ter hoogte van Seeley Lake (een filmpje genomen vanuit een vliegtuigje van deze brand kan je vinden op https://youtu.be/tInBAohplCI).
Bosbranden lijken op het eerste zich catastrofaal, maar boomsoorten zoals de lodgepole pine (draaiden) danken er ook hun voortbestaan aan. Hun denneappels barsten pas open als er vuur aan te pas is gekomen. Het zorgt ook voor open plekken in het bos. De US Forest Service laat wildfires tot op zekere hoogte dan ook toe. Maar het is wel spectaculair om zien hoe georganiseerd men hier is. Binnen de kortste keren vliegen er helikopters over, rijden er speciale bosbrandweerwagens rond, loopt het bos vol hotshot crews en worden er tijdelijke firefighters camps opgezet.
Wij hebben niet veel last van de bosbranden. Het heeft zelfs ook voordelen. De zon wordt door de smog wat getemperd en bij 40° zijn we daar niet rouwig om!

 

Het ene mijnstadje is het andere niet

Vanuit Lima fietsen we verder over de Great Divide, onverharde eenzame wegen waar we af en toe weer fietsers tegenkomen die naar het zuiden fietsen. Of een paar enkelingen die ons inhalen op weg naar het noorden. Ondertussen zijn we al bekend als "the Belgians with the kid" die op de Great Divide rijden.

 

 

 

Sommige trajecten van de Great Divide zijn buiten categorie voor ons en moeten we de alternatieven opzoeken. De onverharde wegen wisselen we dus af met asfalt en zelfs een stukje over de Insterstate 15. Hier mag je dus op de autostrade rijden, gelukkig voor ons is het er niet druk en is er een brede pechstrook. Met gemiddeld één auto om de 25 seconden valt de maandagochtendspits best mee.

 

 

 

Via Bannack, een spookstad waar vroeger naar goud werd gezocht, en Wise River rijden we dan weer naar Butte, een stad met een kopermijn om dan uiteindelijk in Helena te belanden. Ook ontstaan als goudmijnstad, maar nu de hoofdstad van Montana. Het is leuk om weer in een stad te zijn met veel bomen, parken, koffiehuisjes en winkels met groenten en fruit.... We slapen voor de tweede keer bij een Warmshower. Deze keer zijn we te gast bij John, de ideale plek voor Warre want gisteren waren zijn zoontjes op bezoek en hij heeft speelgoed :-)

Bannack, het spookstadje

 

 

Butte, de kopermijnstad

 

 

Helena, ontstaan als goudmijnstad

Afrika in Amerika

Een scheur in een buitenband vraagt om wat Afrikaanse creativiteit. Voor de zekerheid kiezen we toch maar even voor de kortste en geasfalteerde weg naar de fietsenwinkel. Als de fietsenmaker hoort dat we van België zijn, wordt hij enthousiast. Mijn broer heeft nog in Leuven gewoond en gekoerst. Vol trots troont hij ons mee naar zijn werkplaats waar een shirtje hangt van "Rock Torhout - Werchter". De volgende truitjes zijn al wat gerenomeerder en het eindigt bij foto's van de Ronde van Frankrijk. We zijn bij de broer van Levi Leipheimer aanbeland.

Met nieuwe buitenbanden voor An en de fietskar zijn we hopelijk even verlost van platte banden!

We gaan op reis en nemen mee een 2,5 jarige.....

En eigenlijk verschilt dat niet zo veel tussen op reis gaan en ermee thuis blijven. Net als thuis is er nood aan wat structuur. Voor het slapen gaan: tanden poetsen, flesjes, verhaaltje van Jip en Janneke in de tent, overlopen wat we allemaal vandaag gedaan hebben. Tijdens de potjespauze een verhaaltje van reusje en draakje (dat we even later in aangepaste versie uit de fietskar horen komen). Bij het fietsen na 20 minuten een koekje. Bij het eten: gewone havermout en geen chocolade erbij, enkel vanille ijsje, ...

Hij kan ongelooflijk lief zijn maar ook zijn kuren hebben (the terrible 2 fase is echt wel aangebroken ;-)). Hij stelt heel veel vragen: wat eet een bever, coyote, beer, .... maar ook waar komt dit en dat vandaan.

Voor de rest is het een groot avontuur voor Warre, zijn speelgoed en boekjes zijn beperkt maar onderweg vindt hij overal wel iets anders om mee te spelen. Takken, stenen, rotsen, water, zand, .... alles heeft zijn nut. De ene dag hebben we een dierentuin mee, de andere dag zitten we met een monsterfile, .... Een tak kan dienen als een brug of om in zijn mond te steken als hij een bever is. Onze stoeltjes zijn dan weer ideale karretjes of grasmaaiers, onze spankoorden zijn slangen, .....

In het begin wilde hij niet weten van de fietskar en was ze in gebruik als bagagekar. Nu verkiest hij de kar boven de stoel en is het zijn nestje geworden. Stickers zijn een groot succes en die vinden we overal, op zijn kleren, in de kar, op de fiets, en na elke rustpauze op de grond.

En voor de rest blijft het ons papegaaitje dat ons nazegt en daardoor ook al wat Engels kan. En dingen zegt waarbij we vaak onze lach moeten inhouden.